«Πόλις – ροές – εντάσεις – Ώσμωση», 2017 Ίδρυμα Κακογιάννης

Ικέτης, 2017

Φόντο και μοτίβο, η τραγωδία «Οιδίπους επί Κολωνώ».

Φθάνει στην πόλη. Ικέτης.
 
Μικρό κορίτσι με βαλίτσα.
 
Πίσω της, μεγάλη απειλητική φιγούρα, ο φόβος.
 
Ο φόβος των άλλων για όσα βλέπουν σε αυτήν.
 
Την καταδιώκει.
 
Κουβαλάει ως μίασμα τον πόλεμο, τους σκοτωμούς,
 
το τυφλό μίσος.
 
Φέρει τις αμαρτίες όλων των γονέων και προγόνων,
 
του κόσμου όλου.
 
Πολίτες και αρχές την κοιτάζουν καχύποπτα
 
πίσω από χαραμάδες:
 
θα κληθούν να αποφασίσουν αν θα την δεχτούν,
 
αν δικαιούται ασύλου.
 
Άσυλο, χαραμάδα ελπίδας, ζωής.

«Γι᾽ αυτό κι εσύ σήκω αποδώ,
γρήγορα πάρε πόδι από τη χώρα μου,
και δρόμο.
Μήπως την πόλη μου μολύνεις»

Περί Έρωτος και άλλων Δαιμονίων, 2017

Sierva Maria De Todos Los Angeles, 2017

Όροι Χρήσης, 2017


Κόσμος 2017

Ρέμβη, 2017

Εδέμ, 2017



Wine Spirit 2016








Focus I & II 2016







Γάμος 2016



Αγίου Βαλεντίνου 2016

Refugees 2016






Fragile 2016


Εξώφυλλο ATHENS VOICE 17/3/2016 τεύχος 561


Refugees 2015



Χρονισμοί 2015










Γραμμή Μηδέν 2014
Έργο του Μήνα Οκτωβρίου στο Κόκκινο

 








Papercut 2013-2014











Εύα & Αδάμ 2012 











Εύα & Αδάμ 2010


ΠΡΟΒΟΛΕΣ, Metamorfosis, Θεσσαλονίκη 2012









εφημερίδα Αυγή 3/10/2012

 
 
 Περί Επανάχρησης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/10/2012


 

Ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς μου, την περίοδο 2006-2012, εστιάζει στην ιδιοποίηση και επανερμηνεία εμβληματικών γυναικείων μορφών της ιστορίας της Τέχνης. Η Μόνα Λίζα ή το κορίτσι με το σκουλαρίκι του Βερμέερ είναι από τις κατ’ επανάληψιν αγαπημένες οικειοποιήσεις μου, χωρίς αυτό να αναιρεί το παράλληλο αυτοβιογραφικό-βιωματικό-προσωπικό στοιχείο: οι ηρωίδες αυτές θα ζωγραφιστούν ξανά και θα ιδωθούν μέσα από τα δικά μου θηλυκά μάτια.
Η χρήση προϋπαρχόντων έργων, η επανάχρηση, ή όπως αυτό ονομάζεται ανάλογα με την ιστορική περίοδο και το εκάστοτε καλλιτεχνικό κίνημα, είναι συνηθισμένη πρακτική. Είναι ίσως η ανάγκη ενός διάλογου με το παρελθόν, μιας συνθήκης κατανόησής του, ενός παιχνιδιού μαζί του. Η έννοια παιχνίδι κατέχει κεντρικό ρόλο στην δουλειά μου. Θεωρώ ότι η απόλαυση του παιχνιδιού συνεχίζεται κατ’ ουσία στον ενήλικα, μέσω της Τέχνης. Άλλωστε, όπως αναρωτιέται και ο Marcel Duchamp «Δεν είναι η τέχνη ένα παιχνίδι ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών;».
Η σειρά «Μόνες Λίζες», που μέχρι τώρα αριθμεί 97 παραλλαγές, ξεκίνησε ως ιδέα παραγωγής μικρών έργων στα πλαίσια των εκθέσεων του cheap art, για να μετεξελιχθεί αργότερα προς άλλες κατευθύνσεις: από λιλιπούτεια κομμάτια, μέχρι πολύ μεγάλους πίνακες και video art. Η επιλογή της Μόνα Λίζα δεν υπήρξε τυχαία, καθώς έχει εγγραφεί στο οπτικό μας ασυνείδητο ως ιερό και όσιο της Τέχνης.  Στα έργα μου, η μορφή της μεταμορφώνεται, μέσω ποικίλων παραλλαγών ενδυμασίας και κόμμωσης, σε εν δυνάμει γυναικείους χαρακτήρες διαφορετικών εποχών, μύθων, φυλών. Είναι ένα παιχνίδι που παραπέμπει κατά κάποιον τρόπο στους «ασυνδύνατους κόσμους» του Leibniz, αλλά και στις πολύ πιο πρόσφατες κομμώσεις του Ιάπωνα αυτοκράτορα Naruhito. Η κάθε «Μόνη Λίζα» μου, λειτουργεί ως αφήγηση που επανερμηνεύει και επεκτείνει προηγούμενες αφηγήσεις, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου. Γιατί το έργο τέχνης, όπως έχει πει ο Nicolas Bourriaud, δεν είναι πια τελικό σημείο, αλλά απλή στιγμή σε μια απέραντη αλυσίδα.
 
Ισμήνη Μπονάτσου